Πώς είναι στην πραγματικότητα η ζωή μας και πώς εμείς την αντιλαμβανόμαστε; ζούμε μήπως στη δική μας πραγματικότητα και μόνο; ώρες – ώρες αναρωτιέμαι μήπως είναι κάτι παρόμοιο με το παράδοξο της φωνής μας, αυτή δηλαδή που ακούμε εμείς όταν μιλάμε και στο τέλος καταλαβαίνουμε ότι η πραγματική μας φωνή είναι αυτή που ακούν οι άλλοι… Συνήθως, μετά το άκουσμα της φωνής μας μέσα από μια απλή μαγνητοφώνηση ακολουθεί η ερώτηση, καλά έτσι ακούγομαι;;; (
)
Προχθές λοιπόν είχαμε μια πολύ ωραία κουβέντα με φίλους περί αυτογνωσίας καθώς και για το ότι ο καθένας μας ζει στο μικρόκοσμο του και στον κύκλο που ανήκει…Οι άνθρωποι που μας περιβάλλουν, αυτοί που βρίσκονται πολύ κοντά μας και μας ζουν, έχουν συνήθως μια διαφορετική εικόνα για εμάς από αυτή που εμείς βιώνουμε. Μάλλον, έχει να κάνει με το τι βλέπουν στη γενικότερη πραγματικότητα μας και όχι στην ειδικότερη.
Οι έξω από εμάς, οι στενοί μας άνθρωποι μπορούν να δουν πράγματα που εμείς δεν μπορούμε. Μπορεί να δουν με την τρίτη ματιά που λέμε, μια ματιά κατά τη γνώμη μου χρήσιμη. Εμείς ζούμε πάντοτε στην πιο υποκειμενική πλευρά της ζωής μας, γιατί φυσικά εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και είναι πολύ δύσκολο να μας δούμε αντικειμενικά. Ίσως, οι καλύτεροι από εμάς να το καταφέρνουμε αλλά και πάλι ως ένα βαθμό. Κάπου μάλιστα είχα διαβάσει, αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για τον εαυτό σου, ρώτα τους άλλους να σου πουν… Αυτό φυσικά προϋποθέτει δύο πράγματα:
1. Να ρωτήσεις ανθρώπους που σε γνωρίζουν καλά
και
2. Να έχεις τη διάθεση να ακούσεις…
Μετά αποφασίζεις.
Βέβαια, για να δούμε και την άλλη όψη των πραγμάτων, οι άλλοι παρόλο που μας γνωρίζουν καλά δεν ξέρουν όλες τις παραμέτρους της ζωής μας. Λεπτομέρειες για το πως λειτουργεί η δική μας οικογένεια, το πως μάθαμε να σχετιζόμαστε με τον άνθρωπο που ζούμε και γενικότερα το πως μπορούμε να ανταπεξέλθουμε με την καθημερινότητα που έχουμε δημιουργήσει. Είναι πράγματα που ακόμα και οι πιο στενοί μας άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί ο καθένας μας ζει στη δική του ζωή και σκέφτεται με τα δικά του δεδομένα. Για αυτό υποθέτω έχει βγει και το “μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια..”
Η δική μου θεώρηση πλέον είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι στον κύκλο μας κάνουν το καλύτερο που μπορούν… Μέσα στα πλαίσια πάντα της δικής τους πραγματικότητας τους και των δικών τους δεδομένων. Δηλαδή δίνουν όντως τον καλύτερο τους εαυτό, για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, να σχετιστούν, για να ζήσουν τη ζωή τους γενικότερα. Εμείς οι απέξω, από τη δική μας σκοπιά, έχουμε την τάση να λέμε τι θα κάναμε εμείς στη θέση τους.
Ιδανικά, κάπου στη μέση είναι τα πράγματα. Κάπου ανάμεσα στη δική μας πραγματικότητα και τις προτάσεις – παρατηρήσεις των ανθρώπων που μας γνωρίζουν καλά.
Μικρό κείμενο προς σκέψη…