Η ζωή μοιάζει πολλές φορές με μια βουτιά στη θάλασσα.
Άλλοι αρκούνται να κολυμπούν στην επιφάνεια. Άλλοι θέλουν να βουτήξουν βαθύτερα, να δουν τι υπάρχει πιο μέσα, πιο χαμηλά, εκεί όπου δεν φτάνει εύκολα η ματιά μας.
Όσοι επιλέγουν τον βυθό πρέπει να μάθουν πολλά. Να κρατούν την αναπνοή τους. Να εξισώνουν την πίεση στα αυτιά τους για να αντέχουν τον πόνο καθώς καταδύονται. Να καταβάλλουν μεγαλύτερη προσπάθεια και περισσότερη ενέργεια.
Οι καταδύσεις έχουν κόστος.
Έχουν εξάντληση, έχουν πίεση, έχουν στιγμές που αναρωτιέσαι αν αξίζει να συνεχίσεις…
Έχουν όμως και εικόνες που δεν θα δει ίσως ποτέ κάποιος που κολυμπάει μόνο στην επιφάνεια. Εικόνες ανεξερεύνητες. Εικόνες που γεννούν σκέψεις, ερωτήματα και οδηγούν σε νέους δρόμους.
Η επιφάνεια, από την άλλη, είναι πιο ξεκούραστη.
Το σώμα επιπλέει σχεδόν μόνο του. Μπορείς να σταθείς να κάνεις διάλειμμα, να χαλαρώσεις.
Κανείς δεν γνωρίζει με σαφήνεια να σου απαντήσει τι πρέπει να διαλέξεις.
Την επιφάνεια ή τον βυθό;
Ίσως είναι τι ταιριάζει στον καθένα μας. Ίσως πάλι να είναι ένας συνδυασμός των δυο. Η σωστή δόση που σε κάνει να ζεις σαν άνθρωπος χωρίς να εξαντλείσαι…
Μπορεί κάποιοι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να εξερευνούν συνεχώς τα βαθιά νερά και χωρίς αυτούς η ανθρωπότητα να μην είχε προχωρήσει τόσο. Ίσως σε αυτούς να οφείλουμε μεγάλες ανακαλύψεις, αλλά από την άλλη υπάρχουν και αυτοί που βρίσκουν την ευτυχία τους στον αφρό της θάλασσας. Δεν πρέπει να τους κατηγορήσουμε.
Υποθέτω πως είναι πολυ δύσκολο κάποιος να τα συνδυάσει… Γι’ αυτό και συχνά βλέπουμε ανθρώπους να πλατσουρίζουν ανέμελα, ενώ λίγο πιο δίπλα άλλοι εξαντλούνται προσπαθώντας να φτάσουν όλο και βαθύτερα.
Και μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει και κάτι ακόμη που συνήθως ξεχνάμε.
Η τύχη.
Ένας παράγοντας που επηρεάζει πολύ περισσότερο τη ζωή μας απ’ όσο συχνά θέλουμε να παραδεχτούμε.
Γιατί δεν βρεθήκαμε όλοι στην ίδια θάλασσα.
Δεν ξεκινήσαμε όλοι από το ίδιο σημείο.
Άλλος μπήκε από μια ήρεμη ακτή. Άλλος από βράχια. Άλλος βρέθηκε ήδη πάνω σε μια βάρκα, έχοντας κερδίσει από την αρχή μέτρα που δεν χρειάστηκε ποτέ να κολυμπήσει.
Άλλος έμαθε από μικρός να κολυμπά με ασφάλεια και αυτοπεποίθηση.
Άλλος απλώς πετάχτηκε στο νερό και έπρεπε να μάθει μόνος του πώς να επιβιώνει.
Συχνά μιλάμε για την επιτυχία σαν να είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα προσπάθειας.
Και η προσπάθεια πράγματι έχει τεράστια αξία.
Όμως πριν από την προσπάθεια υπάρχει η αφετηρία.
Ποιοι ήταν οι γονείς μας;
Πού γεννηθήκαμε;
Τι συναντήσαμε στα παιδικά μας χρόνια;
Ποιος βρέθηκε δίπλα μας όταν τον χρειαστήκαμε;
Ποιος μας έδωσε θάρρος όταν φοβηθήκαμε;
Ποιος μας έμαθε να πιστεύουμε στον εαυτό μας;
Ο Αριστοτέλης είχε πει ότι τύχη είναι όταν η προετοιμασία συναντά την ευκαιρία.
Και είχε δίκιο.
Όταν η ευκαιρία εμφανιστεί, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να την αναγνωρίσουμε και να την αρπάξουμε.
Όμως η πραγματική ζωή είναι λίγο πιο σύνθετη.
Γιατί πριν ακόμη ξεκινήσει η προετοιμασία, έχει ήδη προηγηθεί η τύχη.
Έχει ήδη καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το σημείο από το οποίο ξεκινά ο καθένας μας.
Γι’ αυτό και δεν διανύουν όλοι την ίδια απόσταση για να φτάσουν στον ίδιο προορισμό.
Κάποιοι χρειάστηκε να κολυμπήσουν μίλια ολόκληρα για να βρεθούν εκεί όπου άλλοι ξεκίνησαν.
Κάποιοι πάλεψαν με κύματα που οι υπόλοιποι δεν συνάντησαν ποτέ.
Και κάποιοι, όσο κι αν προσπάθησαν, δεν κατάφεραν να φτάσουν εκεί που ονειρεύονταν.
Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη σοφία να μην είναι να κρίνουμε ποιος βρίσκεται πιο μπροστά στη θάλασσα της ζωής.
Ίσως να είναι να θυμόμαστε ότι δεν ξεκινήσαμε όλοι από το ίδιο σημείο.
Και ότι πίσω από κάθε άνθρωπο που βλέπουμε να επιπλέει, να βουτά ή να παλεύει με τα κύματα, υπάρχει μια ιστορία που δεν γνωρίζουμε.